darowizny publiczne umożliwiły rozpoczęcie budowy gmachu przeznaczonego dla muzeum, ale prace przerwała I wojna światowa i projekt nigdy nie został ukończony. thumb|left|Eksponaty muzealne Po ogłoszeniu niepodległości w 1918 r. Towarzystwo Łotewskie w Rydze przekazało rządowi łotewskiemu zbiory muzealne. W 1920 r. muzeum otrzymało pomieszczenia w obrębie Zamku Krzyżackiego w Rydze. W 1924 r. uzyskało status państwowy i nową nazwę — Państwowe Muzeum Historyczne. Statut stanowił, że jego funkcją jest gromadzenie, ochrona, eksponowanie i popularyzacja starożytnego i współczesnego dziedzictwa kulturowego, które ma znaczenie dla historii Łotwy. Rozporządzenia wydane przez rząd w 1932 r. precyzowały miejsce i znaczenie muzeum w narodowej polityce kulturalnej – zostało określone jako centralne repozytorium starożytnych artefaktów narodu, którego zadaniem jest ochrona, eksponowanie i popularyzacja łotewskich zabytków kultury. Okres od 1920 do 1940 był dla muzeum pomyślny. Powstały wówczas jego oddziały w innych miastach Łotwy. W 1939 r. zbiory muzeum liczyły 150 000 pozycji.