Ofensywa Armii Czerwonej na Łotwie – działania Armii Czerwonej, prowadzone w ramach szerzej zakrojonej ofensywy w krajach bałtyckich, mające na celu opanowanie ziem łotewskich i ustanowienie na tych terenach rządów bolszewickich. Rozpoczęte w końcu listopada 1918 r., trwały do końca stycznia roku następnego.
Rada Komisarzy Ludowych zdecydowała o wszczęciu ofensywy krótko po wypowiedzeniu traktatu brzeskiego, po klęsce Niemiec w I wojnie światowej. Oficjalnie Armia Czerwona wkraczała na Łotwę, przychodząc z pomocą lokalnym rewolucjonistom, którzy tworzyli rady robotnicze i żołnierskie w większych miastach Łotwy. W tym samym czasie próbę stworzenia niepodległego państwa łotewskiego podjęła Łotewska Rada Ludowa. Rząd niepodległej Łotwy uzyskał poparcie Ententy i wsparcie wojskowe jednostek niemieckich (Bałtyckiej Landeswehry), ale w grudniu 1918 i styczniu 1919 r. stracił faktyczną kontrolę nad większą częścią ziem łotewskich. 17 grudnia 1918 r., po zajęciu przez Armię Czerwoną Valki, proklamowana została niepodległa Łotewska Socjalistyczna Republika Radziecka, w istocie będąca państwem marionetkowym. Na początku 1919 r. Armia Czerwona opanowała Rygę. Do końca stycznia w rękach bolszewików znalazła się całość ziem łotewskich z wyjątkiem części Kurlandii z Lipawą, dokąd wycofał się rząd niepodległej Łotwy.