Józef Schreier (ur. 18 lutego 1909 w Drohobyczu, zm. 1943 tamże) – polski matematyk żydowskiego pochodzenia, przedstawiciel lwowskiej szkoły matematycznej.
Życiorys Urodził się 18 lutego 1909 r. w Drohobyczu. Był synem Bernarda (Berla) Schreiera (1877–1939), rabina drohobyckiej gminy żydowskiej, nauczyciela języka niemieckiego i religii mojżeszowej w drohobyckim Gimnazjum im. Władysława Jagiełły oraz Matyldy Schreier. Bernard Schreier był nauczycielem kontraktowym, pracował w szkole od 1922 do 1937 roku po czym przeszedł w stan spoczynku. Zmarł w 1939 roku. Matka zmarła w getcie w Drohobyczu w 1943 roku.
Józef ukończył gimnazjum w 1927 roku i po maturze rozpoczął studia na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Jana Kazimierza. W 1930 roku opublikował w „Studia Mathematica” swoją pierwszą rozprawę Ein Gegenbeispiel zur Theorie der schwachen Konvergenz. Podczas studiów został członkiem Polskiego Towarzystwa Matematycznego. Zamieszkiwał w Drohobyczu, przy ul. Bednarskiej 8. Pracę magisterską O pewnym zagadnieniu z organizacji turniejowej napisaną pod kierunkiem H. Steinhausa obronił w 1931 roku. Rok później opublikowano ją pod tytułem O systemach eliminacji w turniejach.