Był członkiem Wolnego Towarzystwa Miłośników Piśmiennictwa Rosyjskiego. Nawiązał bliskie relacje z Aleksandrem Puszkinem. Przyjaźnił się z Adamem Mickiewiczem, będąc jednocześnie miłośnikiem jego twórczości. Pisał wiersze poświęcone polskiemu wieszczowi. Elegie i fraszki Baratynskiego referowane były w salonach literackich. Sam Baratyński był regularnym gościem salonu artystycznego Zinaidy WołkońskiejB. Mucha, W kręgu "przyjaciół Moskali". Adam Mickiewicz i księżna Zinaida Wołkońska, "Pamiętnik Literacki", LXXXIV, 1993, z. 1, s. 165-167. ISSN 0031-0514.
W 1842 roku wydano ostatni tom poezji rosyjskiego romantyka zatytułowany "Sumierki", nacechowany tragizmem i pesymizmem związanym z odczuwaniem przez poetę nieuniknionych zakrętów historycznych. Ich brak zrozumienia kreowało elegijny nastrój jego poezji, prowadziło do traktowania życia jako ofiary śmierci, a prawdy jako zagłady szczęścia.
Przekładaniem literatury Baratynskiego na język polski zajmował się Andrzej Lewandowski.