Pelagia Relewicz-Ziembińska (ur. 23 października 1896 w Poznaniu. zm. 12 sierpnia 1972 tamże) – polska aktorka teatralna i filmowa, śpiewaczka.
Życiorys mały|240x240px|Scena z przedstawienia Expose pani ministrowej w Teatrze Kameralnym w Warszawie (1939). Od lewej: Stanisław Kwaskowski, Hanna Różańska, Helena Zarembina, Wanda Bartówna, Pelagia Relewicz-Ziembińska i Włodzisław Ziembiński. Pochodziła z rodziny Antoniego Dopierały, rzemieślnika, i Władysławy z Litkowskich. Po ukończeniu szkoły średniej, kształciła się na prywatnych kursach aktorskich (m.in. u Franciszka Rylla, Kajetana Kopczyńskiego i Marii Janowskiej). W latach 1913–1919 była członkinią zespołu Teatru Polskiego w Poznaniu - najpierw jako chórzystka, a od 1915 - jako aktorka i śpiewaczka operetkowa (pod pseudonimem Relewicz). Następnie występowała w Kaliszu, a od jesieni 1919 do 1921 roku – w Teatrze Miejskim w Krakowie. W 1924 roku przeniosła się do Warszawy, gdzie grała do 1924 roku w teatrach: Wodewil, Nowości i Stańczyk oraz dorywczo w Teatrze Rozmaitości i teatrzyku Qui Pro Quo. W kolejnych latach występowała w Krakowie (Teatr Bagatela 1924–1925, Teatr im.