Juliusza Słowackiego w Krakowie 1925–1926), Łodzi (Teatr Miejski w latach 1927–1929, 1930, 1934–1936, 1937–1938, Teatr Kameralny 1930–1931, Teatr Letni 1931), Warszawie (Teatr Narodowy 1932, 1933, Teatr Artystów 1933, Teatr Nowy Momus 1933, Teatr Letni 1933, Teatr Nowa Komedia 1934, Teatr Malickiej 1937, Teatr Kameralny 1938) oraz w Poznaniu (Teatr Nowy 1936–1937).
Podczas II wojny światowej pracowała wraz z mężem w barze „Pod Znachorem” w Warszawie (ul. Boduena 4). Po upadku powstania warszawskiego udała się do Zakopanego, gdzie na początku 1945 roku grała w tamtejszym Teatrze Artystów. Następnie występowała - jako Pelagia Ziembińska - w Katowicach (Teatr Miejski, 1945), Sosnowcu (Teatr Miejski, 1945–1946), Krakowie (Miejskie Teatry Dramatyczne, 1946–1949), Łodzi (Teatr Powszechny, 1949–1950) oraz Kaliszu (Teatr Miejski, 1950–1951). Od 1951 roku aż do przejścia na emeryturę w 1962 roku była członkinią zespołu Teatrów Dramatycznych w Poznaniu;