W 1979 roku Belgia postanowiła wykorzystać holenderskie wozy i zmodyfikować projekt. Powstałe w ten sposób pojazdy oznaczono jako AIFV-B zostały wprowadzone do służby w 1982 roku w kilku wersjach. AIFV-B produkowała na licencji spółka Belgian Mechanical Fabrication do 1988 roku. Warianty belgijskie znalazły licznych klientów eksportowych, między innymi partię wozów zakupiły Filipiny. Wozy te produkowane są między innymi w Turcji oraz Korei Południowej w lokalnych odmianach.
Konstrukcja Wozy bojowe z rodziny AIFV mają konstrukcję zbliżoną do M113A1. Załoga składa się z trzech osób – kierowcy, dowódcy oraz strzelca. Stanowisko kierowcy ulokowane jest w przedniej części kadłuba po lewej stronie. Po prawej ulokowano jednostkę napędową oraz przekładnię, która znajduje się przed kierowcą. Przedział napędowy oddzielony jest od załogi. Dostęp do niego zapewniona przedni właz, którego rozmiary pozwalają na wyjęcie silnika w całości. Za kierowcą siedzi dowódca. Po prawej stronie kadłuba zamontowano jednoosobową wieżę, w której znajdował się strzelec. Kadłub wykonano ze spawanych płyt aluminiowych. Dodatkowo AIFV ma zamontowane moduły pancerza stalowego. Wnętrze tych modułów wypełnione jest pianką poliuretanową, która zwiększa pływalność pojazdu.