Franciszek Raczek (ur. 20 listopada 1897 w Okrajniku, zm. 19 lutego 1987) – pułkownik Wojska Polskiego, uczestnik I i II wojny światowej, autor podręczników wojskowych i wspomnień wojennych.
Życiorys Uczęszczał do gimnazjum w Białej. W 1915 powołany do armii Austro-Węgierskiej, po czym skierowany na front włoski. Został ranny, otrzymał awans na chorążego, a następnie, w 1917, dostał się do niewoli francuskiej. Jesienią 1918 zapisał się do armii Hallera.
W 1919 powrócił do Polski i wstąpił do Wojska Polskiego. Walczył w wojnie z bolszewikami; w trakcie działań wojennych został ponownie ranny i odznaczony Krzyżem Walecznych. Po zakończeniu wojny pozostał w wojsku jako oficer zawodowy.
1 sierpnia 1925 został zatwierdzony na stanowisku młodszego oficera kompanii szkolnej podoficerów zawodowych w batalionie szkolnym piechoty Okręgu Korpusu Nr V. Następnie pełnił służbę w batalionie podchorążych rezerwy piechoty nr 6 w Zaleszczykach. 19 marca 1928 prezydent RP nadał mu stopień kapitana z dniem 1 stycznia 1928 i 280. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W lipcu 1928 został przeniesiony do 57 pułku piechoty w Poznaniu. W czerwcu 1934 został przeniesiony do 45 pułku piechoty w Równem.