Ukończyła konserwatorium w 1970 z tytułem Premier Prix du Piano.
W czasie studiów paryskich pracowała z amatorską grupą teatralną, odgrywając m.in. rolę Costanzy w Le donne de buon umore Carlo Goldoniego. Gdy grupa stała się znana i zaczęła dostawać oferty wyjazdów, Onay zrezygnowała z uczestnictwa, wybierając fortepian. Po ślubie i urodzeniu dziecka osiadła z mężem w Niemczech. Tu, z pomocą Bernharda Eberta, wróciła do studiów nad muzyką na Wyższej Szkole Muzyki, Teatru i Mediów w Hanowerze i do koncertowania. Zdobyła nagrody w Sydney i w Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Ferruccio Busoniego (VI miejsce ex aequo w 1982 i IV w 1983).
W 1987 tureckie Ministerstwo Kultury nadało jej tytuł Artysty państwowego (Devlet Sanatçısı).
Koncertowała w najbardziej znanych salach koncertowych: Concertgebouw w Amsterdamie, Berliner Philharmonie, Konzerthaus w Wiedniu, londyńskich Queen Elizabeth Hall and Wigmore Hall, Salle Gaveau w Paryżu, National Gallery of Art w Waszyngtonie i Miller Theater w Nowym Jorku. Grała w akompaniamencie znanych orkiestr: Dresden Staatskapelle, Philharmonia Orchestra, English Chamber Orchestra, Royal Philharmonic, Japan Philharmonic, Munich Radio Symphony, Saint Petersburg Philharmonic, Tokijskiej Orkiestry Symfonicznej, Orkiestry Filharmonii Narodowej i Filharmoników Wiedeńskich.