Teza, która jest rzadko stawiana, ale często zakładana w krytyce artystycznej i estetyce dotyczy nierozdzielności formy i treści w sztuce. Głosi ona, że po pierwsze: niemożliwe jest, żeby ta sama treść występowała w dwóch różnych formach; po drugie: niemożliwe jest, żeby dwie, różne treści występowały w jednej, tej samej formie. Według Kathrine Thomson-Jone ww. teza jest kompatybilna z założeniami kognitywizmu estetycznego, ponieważ istnieją sposoby uczenia się za pośrednictwem sztuki, które zależą od nierozłączności formy i treści.
Biorąc pod uwagę długą i splątaną historię debaty na temat możliwości i wartości uczenia się za pośrednictwem sztuki, niezwykle ważne jest, by uznać tę kompatybilność. Sceptycy i krytycy kognitywizmu estetycznego regularnie uciekają się do wysuwania tezy o ich nierozłączności, twierdząc, że nie można oczekiwać, że dowiemy się czegoś o świecie dzięki sztuce, jeśli nie można „dotrzeć” do treści dzieła bez wpływu stylu i medium, w którym ono jest osadzone.
Zakłada się tutaj, że rodzaj estetycznej transformacji, która uzasadnia nierozdzielność formy i treści, wyklucza praktyczność lub estetyczne znaczenie poszukiwania w sztuce wglądu w rzeczywistość w postaci faktów, zasad lub nowych wartości i perspektyw.