Jednocześnie władcy udało się z powodzeniem stworzyć wizerunek samego siebie jako troszczącego się o lud, szczodrego i dobrotliwego monarchy, najprawdopodobniej darzonego rzeczywiście miłością przez znaczną część swoich poddanych. Tradycja deifikacji monarchy, czy też szerzej przywódcy politycznego przetrwała wśród Tamilów aż do współczesności. Jej ślady dostrzec można na przykład w karierach M.G. Ramachandrana (MGR) czy Jayalalithy.
Monarcha prowadził politykę tolerancji religijnej, wspierając także dźinizm czy wisznuizm. Do tej ostatniej tradycji należały na przykład posiadające inskrypcje z czasów panowania władcy świątynie Narasinhy w Marchalli w taluku Malavalli w stanie Karnataka oraz Narajany w Malurpatnie w taluku Channapatna, również w tym samym regionie. O jego przychylności wobec wyznawców Wisznu świadczy dodatkowo inskrypcja z Agary mówiąca o nim wprost Chola Narayana. Wspierał materialnie także obiekty buddyjskie. W uznaniu tego, wihara w Nagapattinam została nazwana na jego cześć. Tolerancja religijna była przy tym dla niego wygodnym instrumentem politycznym.