Pozwoliła mu bowiem na wzmocnienie i konsolidację śiwaizmu, stanowiącego religijny fundament rządzącej elity, bez niepotrzebnego antagonizowania zwolenników innych wyznań czy tradycji.
Panowanie Radźaradźy Wielkiego to okres przekształcenia władztwa Ćolów, ze stosunkowo niewielkiego królestwa do sprawnie zarządzanego organizmu dysponującego znacznymi zasobami naturalnymi, potężną armią oraz marynarką wojenną. Był to również okres stabilności wewnętrznej oraz rozkwitu kultury, także dzięki hojnemu mecenatowi monarchy. Stał za budową wielu świątyń. Za jego panowania wzniesiono na przykład poświęconą Śiwie świątynię Bryhadiśwara w Tańdźawurze. Niektóre przy tym źródła przypisują dokończenie jej budowy synowi i następcy Radźaradźy. Zestawienie Thirumurai, głównego świętego tekstu tamilskich śiwaitów łączy się w pamięci zbiorowej z Radżaradżą, któremu w tym kontekście nadaje się tytuł ocaliciela tego pokaźnej objętości dzieła. Zasługi władcy mają w tym przypadku również wymiar świecki. Kodyfikacja kanonu pism świętych stworzonych w języku ludu zaskarbiła mu bowiem wdzięczność poddanych.