W 1827 roku we wsi znajdowało się 45 domów, zamieszkiwało w niej 381 mieszkańców. Wówczas miejscowość w całości była wsią pańszczyźnianą. Mieszkało tu również 2 zagrodników, chałupnik, szynkarz, arendarz i kowal. Na terenie wsi istniał folwark. W 1820 grunta kościelne spisano oddzielnie: mieszkali tu ksiądz, nauczyciel, 6 gospodarzy i 7 komorników. Wieś rozwijała się jako główny ośrodek zsekularyzowanych dóbr biskupów płockich w Puszczy Białej zwanych dobrami narodowymi Obryte. Należały do nich m.in. Bartodzieje, Borzuchy, Cieńsza, Ciołkowo, Drwały, Gładczyn Narodowy, Grabowiec, Gródek, Kąty-Lutry, Komorowo, Lemany, Lutobrok, Ponikiew, Pniewo, Psary, Rząśnik, Sadykierz, Skłody, Tocznabiel, Wielądki, Wielgolas, Wólka-Piekosy, Zambski.
W 1835 roku część dóbr Obryte obejmujących miejscowość została przekazana księciu Michaiłowi Dymitrowiczowi Gorczakowi za zasługi w tłumieniu powstania listopadowego. Do nadania nie należały wsie i folwarki Obryte, Bartodzieje i Psary. W 1846 roku Obryte zostało urządzone kolonialnie: wyznaczono 33 działki gospodarcze, 6 działek ogrodników oraz działki dla kowala, karczmy i probostwa. Skasowano wówczas folwark Skłody położony ok. 1,5 km od Obrytego, zostawiono majątek ziemski probostwa. W 1854 roku w Obrytem były 44 osady. Uwłaszczenie chłopów przeprowadzono w 1875 roku.