W końcu XIX wieku we wsi zamieszkała grupa Żydów i Niemców.
W okresie dwudziestolecia międzywojennego nastąpił rozwój miejscowości, głównie w zakresie edukacji i aktywizacji społeczności lokalnej. Wówczas Obryte stało się miejscowością gminną. Wieś leżała w województwie warszawskim, w powiecie pułtuskim, w gminie Obryte. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku wieś zamieszkiwały 833 osoby, w tym 65 wyznania mojżeszowego i 4 innego chrześcijańskiego. Większość podała polską narodowość, 3 osoby – inną. Było tu 120 budynków mieszkalnych. Istniał też folwark Obryte. Miejscowość podlegała pod sąd grodzki w Pułtusku i okręgowy w Warszawie. Wieś miała własny urząd pocztowy. W 1938 we wsi istniało 85 gospodarstw.
W 1922 roku w budynkach folwarcznych w Obrytem powstał przytułek dla sierot i rannych w czasie I wojny światowej. W 1924 roku powstała Ochotnicza Straż Pożarna. W 1925 roku w Obrytem działała szkoła podstawowa, do której uczęszczało 60 uczniów. W 1934 roku oddano do użytku nowy budynek szkoły.
W okresie II wojny światowej wieś należała do III Rzeszy jako część Rejencji ciechanowskiej.