Siłownię stanowiły dwie pionowe 3-cylindrowe maszyny parowe potrójnego rozprężania, napędzające dwie trzypłatowe śruby o średnicy 3,9 m. Parę zapewniało dziesięć opalanych węglem kotłów okrętowych typu Marynarki, o ciśnieniu roboczym 15 atmosfer, umieszczone w trzech kotłowniach. Siłownia „Berlina”, o mocy projektowej 10 000 KM, na próbach rozwinęła moc indykowaną 12 140 KM. Pozwalała ona na osiągnięcie prędkości projektowej 22 węzłów, a maksymalnie na próbach 23,3 w. Normalny zapas węgla wynosił 400 ton, a maksymalny 860 ton węgla, co pozwalało na zasięg 4270 Mm przy prędkości 12 w.
Uzbrojenie główne stanowiło dziesięć pojedynczych dział SK kalibru 10,5 cm (105 mm), o długości lufy 40 kalibrów (L/40). Dwa zostały umieszczone obok siebie na dziobie, sześć na śródokręciu, po trzy przy każdej burcie, a dwa obok siebie na nadbudówce rufowej. Działa te miały donośność 12 200 m, a zapas amunicji wynosił 1500 pocisków, po 150 na działo. Uzbrojenie mogło uzupełniać 10 lekkich działek kalibru 37 mm. Okręt był ponadto wyposażony w dwie wyrzutnie torped 450 mm pod pokładem z zapasem pięciu torped. „Berlin” został w latach 1915-16 dostosowany do stawiania 80 min morskich.