Ochronek 11, Emil Schuster z Interburga (Wilhelmstrasse 10), żołnierz pułku artylerii nr 10, 3 baterii, Jan Walkowiak – artylerzysta (pułk 1, batalion 2) z Oparówki, lat 36, Joachim Starofoler – rezerwista (pospolitak), zatrudniony w fabryce amunicji w Wölersdorf, Franciszka Kracherówna z Cieszyny (poczta Frysztak), Józef Dubsky – starszy rewident kolei państwowej, oddział V w Krakowie, Janiszewski – konduktor kolejowy przy pociągu pospiesznym, nieustalony z nazwiska mężczyzna w ubiorze cywilnym w wieku ok. 30 lat, dwóch niezidentyfikowanych żołnierzy armii niemieckiej, również w wieku ok. 30 lat.
W części źródeł wspomina się o jeszcze jednym rannym, który zmarł już po przewiezieniu do szpitala, co może tłumaczyć pojawiającą się w prasie liczbę 17 ofiar śmiertelnych.
Akcja ratunkowa Bezpośrednio po zderzeniu w akcji ratunkowej uczestniczyli pasażerowie, kolejarze oraz żołnierze jadący jednym ze składów. Uwięzionych w zmiażdżonych wagonach wydobywano przy użyciu prostych narzędzi – łomów, siekier i pił – rozbijając ściany przedziałów i wycinając fragmenty poszycia wagonów.