Czesław Zajączkowski (ur. 10 lipca 1893, zm. 2 kwietnia 1930) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, inwalida wojenny.

Życiorys thumb|Grób Czesława Zajączkowskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach Urodził się 10 lipca 1893. Podczas I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich i służył w szeregach 2 pułku piechoty w składzie II Brygady.

Potem w c. i k. Armii był żołnierzem 57 pułku piechoty. W tym okresie przebywał w polu na wszystkich frontach przez 36 miesięcy i był sześć razy ranny. Pod Monte Gabriele stracił lewe oko i lewą rękę. Na stopień chorążego rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 lipca 1916 w korpusie oficerów piechoty. Później został przemianowany na oficera zawodowego i awansowany na stopień nadporucznika ze starszeństwem z 1 listopada 1917 w korpusie oficerów piechoty. U kresu wojny w dniu 30 października 1918 wraz z garstką żołnierzy 57 p.p. dokonał rozbrojenia żołnierzy austriackiego 89 pułku piechoty, po czym jako pierwszy oficer pełnił służbę w krakowskim odwachu.