Z powodu braków w personelu, SS zaczęło na szerszą skalę używać niemieckich więźniów, by nadzorowali pozostałych (tzw. kapo). Jedną z takich "pielęgniarek-więźniarek" była Salvequart, w związku z jej wykształceniem zawodowym. Jako pielęgniarka brała udział w gazowaniu kobiet i dzieci, wyjmując ofiarom złote zęby i koronki oraz wypełniając akty zgonu. Od lutego 1945 brała bezpośredni udział w eksterminacji więźniów znajdujących się w rewirze obozowym (szpitalu), dając im wraz z esesmanami trujący proszek od lekarza SS Richarda Trommera.
Więźniarki, które zażyły proszek lub dostały zastrzyk pod pozorem dodania im sił przed transportem, zapadały wkrótce w ciężki sen, a po pewnym czasie przestawały oddychać. Salvequart z jednej strony mordowała, ale zarazem inne więźniarki ratowała, dając im ciepłą herbatę, żywność, zwalniając z apeli. Salvequart groziła egzekucja za fałszowanie list z nazwiskami zmarłych więźniarek. Więźniowie z męskiej, przyległej części obozu pomogli jej ukryć się, gdzie przeczekała do wyzwolenia. Po kapitulacji przez pewien czas przebywała w amerykańskim campie, następnie pod fałszywym nazwiskiem Anna Markova pracowała jako kierowniczka biura ds. prześladowanych rasowo w Hofheim am Taunus.