Edmund Menahem Stein (ur. 20 listopada 1893 w Dobromilu, zm. 5 listopada 1943 na Majdanku) – polski historyk filozofii, starożytności, filolog klasyczny, nauczyciel, pisarz żydowskiego pochodzenia. Profesor i rektor Instytutu Nauk Judaistycznych w Warszawie.
Życiorys Urodził się 20 listopada 1893 roku w rodzinie Lejby i Bruchy z Reicherów. Ojciec był pracownikiem kancelarii adwokackiej w Starym Samborze. Edmund uczył się prywatnie, 4 klasy szkoły powszechnej i 7 gimnazjalnej. W 1914 roku został powołany do armii austriackiej w której służył do lutego 1918 roku. W 1918 roku zdał do 8 klasy gimnazjum w Samborze. Po zdaniu matury (1919 rok) zostaje przyjęty na Wydział Filozoficzny Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1921 roku składa pracę Szkoła eleacka w świetle dialogu platońskiego „Parmenides” oraz Epikureizm Lukrecjusza. W lipcu 1921 roku składa pracę z zakresu archeologii Głowa Meduzy. Kończy równolegle Studium Pedagogiczne (1922). 26 czerwca 1923 roku profesorowie: Sinko, Sternbach i Mycielski, pod przewodnictwem dziekana profesora Kallenbacha, przyjmują egzamin Steina z archeologii i filologii klasycznej, wystawiając mu ocenę celującą.
W 1928 roku otrzymał posadę wykładowcy w Instytucie Judaistyki w Warszawie. Wykładał historię Żydów w okresie hellenistycznym i rzymskim, midrasz i średniowieczną historię Żydów.