W 1929 roku ukończył studia w Hochschule für die Wissenschaft des Judentums w Berlinie jako uczeń Leo Baecka i Juliusa Guttmana. Jako członek Tarbutu został mianowany inspektorem hebraistyki dla dwujęzycznych liceów z siedzibą w Łodzi. Ponadto zasiadał w zarządzie Związku Pisarzy i Dziennikarzy Hebrajskich w Polsce, a od 1937 roku został jego przewodniczącym.

W roku akademickim 1929/1930 był jednym z dziewięciu pracujących w Instytucie docentów. Był docentem Midraszu oraz historii i literatury Żydów w epoce grecko-rzymskiej.

Edmund Stein był też głównym i najbardziej wnikliwym krytykiem tez znanego filologa klasycznego Tadeusza Zielińskiego.

W 1933 roku odbył się Międzynarodowy Kongres Nauk Historycznych w Warszawie, na którym historycy żydowscy zorganizowali osobną sekcję. Wśród referentów tej sekcji byli: Majer Bałaban, Ignacy Schiper, Emanuel Ringelblum i Edmund Stein.

W latach 1938–1939 był rektorem Instytutu Judaistyki w Warszawie.