obecnie eksploatuje się rudy żelaza, mangan, cynę i wapień.
Obszar dzisiejszego Mato Grosso skolonizowany został przez z São Paulo na przełomie XVII i XVIII wieku. Napływ osadników nasilił się po odkryciu bogatych złóż złota w 1718 roku. W ich pobliżu rok później założono miasto Cuiabá. Wśród przybyszów byli poszukiwacze złota wyparci z sąsiedniego Minas Gerais w wyniku tzw. wojny Emboabas. W 1748 roku region stał się samodzielną kapitanią () ze stolicą w Vila Bela. W 1822 roku Mato Grosso stało się jedną z Cesarstwa Brazylii, już ze stolicą w Cuiabie, a w 1889 roku – stanem nowo proklamowanej . Rozwój regionu długo hamowały jego izolacja i brak dostępu do morza – do wybudowania linii kolejowej w 1914 roku jedynym połączeniem z Atlantykiem, oddalonym o ok. 3000 km, był transport rzekami Paragwaj i Parana. W 1979 roku południowa część stanu zostało wydzielona, tworząc nowy stan Mato Grosso do Sul.