Skarbiec Sykiończyków (gr. Θησαυρός των Σικυωνίων) – ruiny skarbca na terenie sanktuarium Apollina w Delfach, w którym przechowywano wota składane przez Sykiończyków.
Historia Muzeum Archeologiczne w Delfach podaje, że skarbiec wznoszono w trzech etapach: pierwszy budynek – tolos – powstał najprawdopodobniej ok. 580 r. p.n.e. z inicjatywy tyrana Sykionu Klejstenesa po I wojnie świętej. Tolos miał 6,32 m średnicy; był to naos otoczony kolumnadą z 13 kolumn doryckich i doryckim architrawem. drugi budynek – monopteros – był zdobiony fryzem datowanym na ok. 560 r. p.n.e. Dach podtrzymywało 14 kolumn o wysokości 2,78 m, a sam budynek liczył 4,20 × 5,50 m. Według jednego z przekazów, w monopterosie wystawiony miał być rydwan tyrana Klejstenesa, który zwyciężył w igrzyskach pytyjskich w 582 roku p.n.e. trzeci budynek – skarbiec właściwy – powstał najprawdopodobniej ok. 525 r. p.n.e. przy wykorzystaniu wszystkich bloków kamiennych pochodzących z dwóch wcześniejszych budynków, które zostały rozebrane. Został wzniesiony przez oligarchów po tym jak odsunęli oni od władzy tyranów z rodu Orthagorydów.
Wójcikowska (2009) podaje, że skarbiec datowany jest na koniec VI w. p.n.e.;