Po 1393 roku powrócił do Pragi, gdzie w 1397 roku uzyskał tytuł doktora dekretów. Rok później powrócił do Polski i został dziekanem kapituły katedralnej w Przemyślu. Z inspiracji biskupa Macieja głosił przez kilka lat kazania w języku niemieckim, które złożyły się na dwie kolekcje kazań „de tempore et de sanctis”, opracowanych po łacinie w 1400 roku i ostatecznie zredagowanych w Krakowie 11 lat później. Z nieznanych przyczyn nie podjął w 1400 roku wykładów z prawa kanonicznego na oficjalnie reaktywowanym Uniwersytecie Krakowskim.
W 1402 roku wyjechał na kilka miesięcy na Warmię, gdzie odwiedził swojego przyjaciela, biskupa Henryka Vogelsanga. Po powrocie z Warmii podjął studia teologiczne w Krakowie, a po 1404 roku objął jedną z katedr prawa kanonicznego. Na krakowskim Wydziale Prawa wykłady prowadził do końca życia. Przed 14 maja 1405 roku otrzymał tytuł bakałarza teologii, a następnie został bakałarzem-sentencjariuszem, co wiązało się z komentowaniem Biblii i Sentencji Piotra Lombarda na krakowskim Wydziale Teologicznym. Od 1405 roku posiadał kanonię w kolegiacie św. Idziego, a dwa lata później zrezygnował z dziekanii w przemyskiej kapitule katedralnej oraz otrzymał kanonię w kolegiacie św. Floriana. Był egzekutorem testamentu profesora Jana Isnera, kilkakrotnie występował jako sędzia w różnych sporach kościelnych.