Ostatecznie mistrzem świata sezonu 1968 został Graham Hill, a Lotus zdobył tytuł w klasyfikacji konstruktorów.
Na sezon 1969 Jackiego Olivera zastąpił Jochen Rindt. W Grand Prix Hiszpanii na skutek słabego mocowania tylnego spojlera obaj kierowcy fabrycznego zespołu Lotusa mieli wypadki, ale nic poważnego im się nie stało. Zespoły postanowiły zastąpić wysokie tylne spojlery niskimi. W klasyfikacji kierowców po sezonie Rindt był czwarty, a Hill siódmy. Team Lotus zajął natomiast w klasyfikacji konstruktorów trzecie miejsce, za Matrą i Brabhamem.
W sezonie 1970 kierowcą numer jeden w Lotusie był Jochen Rindt, a jego partnerem zespołowym został John Miles. W Grand Prix Hiszpanii wprowadzono Lotusa 72, który był bardzo innowacyjnym samochodem i brał udział w zawodach Formuły 1 do roku 1975. Pierwsze zwycięstwo w sezonie Rindt odniósł w trzecim wyścigu sezonu, Grand Prix Monako. Wprawdzie Jack Brabham prowadził przez większą część tego wyścigu, ale popełnił błąd, dzięki czemu wyprzedził go Rindt. Następnie Rindt wygrał cztery wyścigi z rzędu: Grand Prix Holandii, Francji, Wielkiej Brytanii i Niemiec. Przed Grand Prix Włoch Rindt wysoko ustawił przełożenia w samochodzie, dzięki czemu jego samochód mógł osiągnąć 330 km/h.