Jednocześnie wzajemne oddziaływanie dialektów nowogrodzkich z dialektami typu rostowsko-suzdalskimi przyczyniło się do pojawienia się szeregu zjawisk pochodzenia nowogrodzkiego w języku centrum obszaru wielkoruskiego. Według Zalizniaka wpływ nowogrodzki znalazł odzwierciedlenie we współczesnym rosyjskim języku literackim w takich cechach, jak:
brak oboczności spółgłosek /k/:/c/, /g/:/z’/, /x/:/s’/ w formach np. на руке, на ноге, на сохе, секи, помоги (por. strus. на руцѣ, на нозѣ, на сосѣ, сеци, помози); obecność końcówki -а w kombinacjach jak два лета (por. strus. двѣ лѣтѣ); rozpowszechnienie trybu rozkazującego na -ите typu берите, несите, помогите (por. strus. берѣте, несѣте, помозѣте); rozpowszechnienie imiesłowów na -я typu беря, неся (por. strus. беры, несы).
Źródła i literatura mały|330x330px|Gramota na korze brzozowej nr 155 (fragment). Ze zbiorów Państwowego Muzeum Historycznego w Moskwie. Język staronowogrodzki jest reprezentowany przez jedne z najstarszych tekstów pisanych powstałych w językach słowiańskich. Głównym źródłem do jego badań są gramoty na korze brzozowej znalezione w Nowogrodzie i innych miastach tego obszaru (Psków, Stara Russa, Torżok) i datowane na XI-XV w. Pierwsze gramoty znaleziono w 1951 roku.