wokalizm z wieloma samogłoskami rzędu środkowo-górnego: /ê/ i /ô/ (samogłoski te zostały utracone w północno-wschodnich i centralnych ugrupowaniach dialektów); stwardnienie końcowych spółgłosek wargowych po opadnięciu spółgłosek zredukowanych: сем’ > сем „siedem”, jak w południowo-zachodniej i południowej strefie gwarowej (miękkie wargowe na końcu wyrazu zachowane w obszarze północno-wschodnim); rozwój długich miękkich spółgłosek w miejsce kombinacji z /j/: плат’jе > плат’:е „sukienka”, podobny rozwój odnotowano w południowo-zachodniej i południowej strefie gwarowej, w obszarze północno-wschodnim kombinacje spółgłoskowe bez asymilacji /j/ zostały zachowane; sonantyzacja dźwięcznych spółgłosek zwartych zębów i warg w połączeniu z sonornymi identycznymi w miejscu powstania: одно > он „jeden”; обман > ом „oszustwo”.
Język staronowogrodzki wychodzi z użycia po przyłączeniu ziemi nowogrodzkiej do Księstwa Moskiewskiego w 1478 roku (jednocześnie niektóre cechy zaczęły zanikać jeszcze wcześniej, na przykład końcówka -e w mianowniku liczby pojedynczej rodzaju męskiego).