Być może język staronowogrodzki nie pochodził z grupy wschodniosłowiańskiej i początkowo był bardziej związany z obszarem językowym zachodniosłowiańskim niż wschodniosłowiańskimХабургаев Г. А. Этнонимия «Повести временных лет» в связи с задачами реконструкции восточнославянского глоттогенеза. – М.: Изд-во МГУ, 1979. стр. 108–119.. mały|lewo|300x300px|Kultura długich kurhanów pskowskich na mapie bałtyckich i słowiańskich kultur archeologicznych V-VII wieku
Kształtowanie się i rozwój cech dialektalnych W epoce przedpiśmiennej język staronowogrodzki charakteryzował się co do zasady cechami wschodniosłowiańskimi, które powstały lub ostatecznie ukształtowały się na przedziale od VIII do XI wieku. Były to m.in. pełnogłos, nagłosowe ro- i lo- (z prasłowiańskich *orT, *olT), nagłosowe o- na miejscu prasłowiańskiego *(j)e, podobny rozwój prasłowiańskich samogłosek nosowych, akcent ruchomy.
We wczesnym okresie rozwoju język staronowogrodzki charakteryzuje się takimi cechami jak cokanie, tj.