przejście *č > c (na całym obszarze), w dialektach zachodnich i pskowskich – przejście *TorT > TorəT lub Tor°T (być może i *TroT); brak skutków drugiej i trzeciej palatalizacji (przede wszystkim dla *x); przejście *ТъrT > ТъrъТ, ТrъТ lub ТъrъТ ; realizacja prasłowiańskiego *ě jako samogłoski szerokiej; uformowanie się końcówki -е w mianowniku liczby pojedynczej rodzaju męskiego odmiany o-tematycznej. Głównie w strefie gwary pskowskiej, obserwuje się charakterystyczne kontynuanty prasłowiańskich *tj, *dj, * sj, *zj w ogólnym przypadku i jako część kombinacji * stj, *zdj oraz przejście grup *tl, *dl w kl, gl. W strefie dialektu wschodnionowogrodzkiego procesy fonetyczne i morfologiczne rozwijały się podobnie jak w ponaddialektalnym języku staroruskim.
Izolacja ziemi nowogrodzkiej od reszty państwa staroruskiego w okresie rozbicia dzielnicowego przyczyniła się do integracji w jej granicach odmiennych dialektów zachodnionowogrodzkiego i wschodnionowogrodzkiego, a także umożliwiła zachowanie archaicznych staronowogrodzkich cech językowych i dalszego rozwoju języka.
Okres późnostaronowogrodzki rozpoczął się utratą jerów słabych.