Budowa defibrylatora Typowy defibrylator składa się z dwóch elektrod oraz jednostki centralnej, która składa się z akumulatora, konwertera DC w celu stabilizacji napięcia, kondensatora i jednostki sterującej. Naładowany kondensator po naciśnięciu przycisku oddaje zmagazynowaną energię od 200 J. do 360 J do elektrod. Przy normalnych rezystancjach ciała między 50 Ω a 100 Ω natężenie prądu na krótko osiąga około 50 A.
Jednostka centralna, zależnie od producenta oraz klasy urządzenia, może znacznie różnić się wyglądem oraz funkcjami: wielofunkcyjne defibrylatory z dużymi wyświetlaczami, umożliwiającymi odczytywanie przez zespół ratunkowy kolejnych parametrów mierzonych przez urządzenie (EKG, temperatura ciała, ciśnienie tętnicze, saturacja itp.); defibrylatory posiadające wyświetlacz jedynie w celu wyświetlenia zapisu EKG; defibrylatory typu AED (Automatic External Defibrillator) zaprezentowany pierwszy raz w 1979A. W. Diack, W. S. Welborn, R. G. Rullman, C. W. Walter, and M. A. Wayne, „An automatic cardiac resuscitator for emergency treatment of cardiac arrest.,” Med Instrum, vol. 13, no. 2, pp. 78–83, 1979. – przeznaczone do użytku ratującego, posiadającego jedynie elementarne przeszkolenie. AED sam analizuje EKG poszkodowanego i wykrywa, kiedy defibrylacja jest wskazana.