Miękka zgnilizna – grupa bakteryjnych chorób roślin, u których dominującym objawem chorobowym jest mokra zgnilizna. Jest to taki rodzaj zgnilizny, podczas której tkanki opanowane przez patogeny ulegają rozkładowi i stają się miękkie. Główną bakterią wywołująca ten rodzaj zgnilizn jest Pectobacterium carotovorum subsp. carotovorum, ale u niektórych roślin wykryto też inne towarzyszące jej gatunki bakterii, a niektóre miękkie zgnilizny wywołane są przez inne bakterie.
Bakterie są endobiontami żyjącymi wewnątrz organizmu rośliny. Po wniknięciu do niego bakterie zakłócają funkcjonowanie błony komórkowej, powodując wyciek z komórek wody, kationów i związków organicznych do przestrzeni międzykomórkowej. Powstaje w ten sposób mikrośrodowisko umożliwiające im pobieranie substancji pokarmowych i rozmnażanie się. Rozmnażają się przez podział w postępie geometrycznym. W wyniku tego po pewnym czasie następuje rozkład komórek rośliny, a ich treść zamienia się w śluzowatą, wodnistą masę o zmienionej barwie z nagromadzoną w niej dużą ilością metabolitów. W błonie komórkowej niektórych bakterii (np. Pseudomonas syringae, Pseudomonas viridiflava) są specyficzne białka będące ośrodkiem krystalizacji lodu. Powodują one, że woda na powierzchni rośliny lub w jej przestrzeniach międzykomórkowych zamarza w temperaturze wyższej niż normalnie.