Na porażonych liściach powstają wodniste, żółte plamy, ale bez obwódek. W ich miejscu z czasem tkanka brunatnieje i wykrusza się. Powstają dziurki o średnicy 2–3 mm. Na młodych pędach również tworzą się ciemnozielone i wodniste plamy, które z czasem brunatnieją i czernieją. Górne części pędów powyżej plam mogą się zaginać na kształt pastorału, a następnie obumierać.
Na gruszach pierwszymi objawami porażenia jest zamieranie pąków i kwiatów. Kurczą się one i zasychają, ale nie opadają, lecz pozostają na drzewie. W szczególnie sprzyjających bakteriom warunkach (niska temperatura i duże opady deszczu) mogą one porazić także krótkopędy, na których powstają zrakowacenia. Mogą zostać porażone także zawiązki owoców. Objawia się to czarnymi, nekrotycznymi plamkami przy pozostałościach kielicha. Silnie porażone zawiązki mogą sczernieć i opaść. Objawy porażenia liści są podobne jak na czereśniach i wiśniach.
Epidemiologia Bakterie zimują na granicy zrakowaceń, w pąkach i tkankach wokół śladów poliściowych (powstających po jesiennym opadnięciu liści). Wiosną, gdy w drzewie ruszą soki, bakterie zaczynają się gwałtownie rozmnażać. Rozprzestrzeniane są przez wiatr, deszcz, owady i narzędzia używane do pielęgnacji drzew.