Dialekt śląsko-polski (inne nazwy: polsko-czeskie pasmo mieszane, gwara zachodniocieszyńska, narzecza wschodniolaskie), bywa zaliczany zarówno do dialektów języka czeskiego, jak i dialektów języka polskiegoIrena Bogocz, Východolašská nářečí versus gwara zachodniocieszyńska, czyli dialektologiczna wojna o Zaolzie, „LingVaria”, 2017, R. XII, t. 2(24), s. 227–244..
Obszar przygraniczny (Kraj Sudetów), zamieszkiwany przed 1945 rokiem głównie przez Niemców sudeckich, nie ma własnych dialektów. Wysiedlona ludność niemiecka została zastąpiona przez Czechów z różnych regionów i na skutek kontaktu użytkowników różnych dialektów, zostały one w dużej mierze wyparte przez czeszczyznę literacką.
Charakterystyczne cechy dialekt czeski właściwy hanacki morawsko-słowacki laski literacki czeski ý → ej (→ é) tak: novej tak: nové nie: nový nie: novy nie: nový ú → ou (→ ó) tak: vedou tak: vedó nie: vedú nie: vedu tak: vedou é → í/ý tak: nový nie: nové nie: nové nie: nove nie: nové protetyczne v przed o- tak: vokno; większość obszarunie (protetyczne h): hokno; gwara chodzkanie: okno; tylko w gwarze doudlebskiej tak: vokno; południowe i południowo-zachodnie Morawynie: okno; reszta obszaru nie: okno nie: okno nie: okno rozróżnianie i ~ y nie nie nie tak nie rozróżnianie l ~ ł nie; większość obszarutak;