Od północy i południa do dialektów hanackich przylegają nowo zaludnione tereny (na których przed II wojną światową rozpowszechnione były dialekty języka niemieckiego) z mieszanymi dialektami czeskimi, a od południowego zachodu obszar hanacki graniczy z niemieckojęzyczną Austrią.
Cechy językowe Gwary hanackie charakteryzują się następującymi cechami fonetycznymi i morfologicznymi:
Fonetyka Obecność opozycji iloczasu, łącząca gwary hanackie z czeskimi właściwymi i morawsko-słowackimi, a przeciwstawiająca je gwarom laskim, w którym skróciły się samogłoski długie. Monoftongizacja dyftongu eɪ̯ powstałego z *ý i niekiedy *í do é: bét ‘być’, dobré ‘dobry’ itd. W dialektach czeskich właściwych spotykana jest tylko dyftongizacja do ej: bejt, dobrej, na wschodnich Morawach – długie ý: dobrý, a na północnych Morawach – krótkie y: dobry. Monoftongizacja dyftongu ou̯ z ú do ó: móka ‘mąka’, nesó ‘niosą’ itp. W dialektach właściwych na tym miejscu jest dyftong ou̯: mou̯ka, nesou̯, na wschodnich Morawach długie ú: nesú, a na północnych u się skróciło: nesu. Brak rozróżnienia i - y, jak w języku literackim i we wszystkich dialektach, z wyjątkiem laskiego. Zwężenie w wielu gwarach samogłoski é > í, jak w dialektach czeskich właściwych: dobrí mlíko ‘dobre mleko’.