Część okupacji, do września 1943, spędziła u rodziców w Charsznicy pracując na tajnych kompletach w charakterze nauczycielki przedmiotów humanistycznych, a także jako księgowa, w młynie „Polonia” w Charsznicy. Wkrótce jednak zamieszkała w Warszawie, gdzie kontynuowała naukę w Miejskiej Szkole Handlowej, która była w latach okupacji przedłużeniem przedwojennej SGH. Równolegle ze studiami pracowała w Banku Handlowym w Warszawie.
W okresie powstania warszawskiego była sanitariuszką w szpitalu Armii Krajowej na Sadybie. Zaś po jego upadku udało jej się uciec z transportu do Niemiec, a następnie przedostać do rodziców w Charsznicy.
W lipcu 1945 powróciła do Warszawy, aby zaliczyć dalszy ciąg studiów w SGH. W tym czasie zarobkowała, pracując w dziale księgowości, w Miejskich Zakładach Ogrodniczych na Grochowie (1946), w Biurze Odbudowy Stolicy, na stanowisku referenta, a następnie kierownika pracowni demograficzno-gospodarczo-społecznej (od maja 1947 do grudnia 1948).