O jej postępach na SGH świadczy fakt, że jeszcze przed ukończeniem studiów w grudniu 1947, senat uczelni mianował ją asystentką – wolontariuszką w Zakładzie Historii Gospodarczej, na rok akademicki 1947/1948. Tytuł magistra uzyskała w 1948 za pracę pod kierunkiem Jerzego Lotha – „Region Warszawski. Próba charakterystyki geograficzno-gospodarczej”. Następnie, od 1948, była zatrudniona jako asystentka w Katedrze Historii Gospodarczej – pogłębiając zarazem swą wiedzę z historii nowożytnej poprzez studia na Uniwersytecie Warszawskim (w Instytucie Historii 1949–1951). Kolejne szczeble jej awansu naukowego w SGH (SGPiS) – to zatrudnienie w charakterze adiunkta (od września 1950) i zastępcy profesora (1954). Stopień doktora nauk ekonomicznych uzyskała (w 1959) za pracę pt. „Stan sił wytwórczych w rolnictwie Królestwa Polskiego przed uwłaszczeniem”. Jej habilitacja przypadła na rok 1962, kiedy to przedstawiła rozprawę pt. „Produkcja roślinna w Królestwie Polskim (1816–1864). Próba analizy ekonomicznej”. Pozwoliło jej to na awans na stanowisko kierownika Zakładu w Katedrze Historii Gospodarczej (1965), a następnie kierownika katedry (1966 do 1987). Dzięki jej staraniom skład osobowy katedry wzbogacił się o tak wybitne osobowości jak Janusz Kaliński i Wojciech Roszkowski.