7-я Сибирская отдельная телеграфная рота).
Od 1918 do 1 kwietnia 1920 „brał czynny udział w pracach Polskiej Organizacji Wojskowej na Wschodzie (KN 3) w charakterze oficera do zleceń przy Komendzie Naczelnej”. 7 lutego 1920, w dniu zajęcia Odessy przez bolszewików, z rozkazu Komendy Okręgu POW Odessa udał się okrężną drogą przez Turcję, Rumunię i Austrię do Polski z raportami i zameldował w Naczelnym Dowództwie Wojska Polskiego.
1 czerwca 1921 pełnił służbę w Wojskowej Dyrekcji Telegrafów i Telefonów Wołyń, a jego oddziałem macierzystym był 2 batalion zapasowy telegraficzny. W tym samym roku został wyznaczony na stanowisko szefa łączności w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie. „Zorganizował służbę łączności w DOK II pod każdym względem wzorowo i postawił ją na odpowiednim poziomie, dając przykład wyjątkowej pracowitości, skrupulatności i dużej inicjatywy”. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 10. lokatą w korpusie oficerów łączności, a 31 marca 1924 prezydent RP nadał mu stopień majora ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1923 i 8. lokatą w korpusie oficerów łączności.