Dialekt marchijsko-magdeburski, dialekt Starej Marchii i Magdeburga – wymarły słowiański dialekt lechicki używany przez plemiona słowiańskie zamieszkujące Starą Marchię i okolice Magdeburga. Pod względem językowym dialekt ten był szczególnie spokrewniony z używanym aż do XVIII wieku w Wendlandzie językiem drzewiańskim i należał do narzeczy zachodniolechickich.
Cechy językowe Rozwój samogłosek i sonantów Prasłowiańskie samogłoski nosowe zachowały się – *ǫ dało ą̊, np. Bombeck, Dambeke < psł. *Bǫbъkъ, *Dǫbъkъ, zaś *ę dało wąskie ę̇, np. Prinzlowe, Wenzlow < psł. *Prędislavъ, *Vęťeslavъ. Są także ślady przegłosu lechickiego nosówek: Randowe < psł. *Rędovo.
Prasłowiańskie *ě (jać) także ulegało przegłosowi lechickiemu – dało ono przed twardymi spółgłoskami zębowymi a, np. Gnadau, Latzke < psł. *Gnědovo, *Lěsъko, zaś w innych pozycjach e, np. Belin, Pechowe < psł. *Bělinъ, *Pěxovo.
Prasłowiańskie *e dało zasadniczo e, choć przed spółgłoskami pierwotnie palatalnymi istniała tendencja do zwężania wymowy do ė, np. Britzin, Popeliz < psł. *Berzinъ, *Popelicě.