Prasłowiańskie *i daje zasadniczo i, np. Klinkov, Sydowe < psł. *Klinъkovъ, *Židovo, jednak w pozycji przed l ulega obniżeniu do e, np. Melcowe < psł. *Milъkovo. Podobnie jest przedstawiane prasłowiańskie *y, np. Dipkowe, Synowe < psł. *Dypъkovo, *Synovo, a grupa yl, podobnie jak il, jest oddawana przez el, np. Kubelke, Motelicze < psł. *Kobylъky, *Motylicě.
Prasłowiańskie *a dało a, np. Cracowe, Gaddow < psł. *Krakovo, *Gadovo, jednak od X wieku a (w tym to powstałe z innych prasłowiańskich głosek) ulega labializacji do o, np. Boben, Dontze, Sodin < psł. *Babinъ, *Donicě, *Sadinъ. Inaczej rozwinęło się jedynie w grupie *ja-, która dała je-, np. jeggowe < psł. *Jajьkovo.
Prasłowiańskie *o uległo zwężeniu do ȯ, o czym świadczy częsta pisownia przez u, np. Drozdowe lub Drusdowe < psł. *Drozdovo. Brak jednak charakterystycznego dla obszaru drzewiańskiego rozszczepienia *o na ö/ü. Nagłosowe *o- zostało zaopatrzone w protetyczne v-, np. Wustrewe, Wutzow < psł. *Ostrovъ, *Osovъ, zaś przed spółgłoskami palatalnymi ta grupa przeszła w vi-, podobnie jak w drzewiańskim, np. Wilnitz, Wiebelitz < psł. *Voľьnica, *Oblica.
Prasłowiańskie *u najpewniej nie zmieniło swojej wymowy i jest kontynuowane przez u, np. Bukowe, Lubicz < psł. *Bukovo, *Ľubičь.