Przywódcy nie traktowali zresztą Zjednoczenia jako wytworu specyficznych warunków emigracyjnych, sądzili, że po repatriacji stanie się ono ośrodkiem koncentracji całego polskiego ruchu socjalistycznego i zlikwiduje jego dotychczasowe rozbicie. Komitet Robotniczy Polski, ustalając na pierwszym swym posiedzeniu nazwę organizacji: Zjednoczenie Socjalistyczne Polskie w Charkowie, stwierdził, że postępuje zgodnie ze swym celem utworzenia w przyszłości jednej, wspólnej polskiej partii robotniczej. Organem Komitetu Robotniczego Polskiego została „Jedność Robotnicza”, która niebawem osiągnęła nakład 8000 egzemplarzy. Platforma polityczna Zjednoczenia miała charakter rewolucyjno-demokratyczny i narodowowyzwoleńczy. Konkretne postulaty ZSP składały się na program przeobrażeń demokratycznych. Status ZSP w części programowej wyliczał: wolność zebrań, słowa, prasy, stowarzyszania się i strajków, czteroprzymiotnikowe prawo głosowania do jednoizbowego parlamentu, bezpłatne nauczanie, oddzielenie kościoła od państwa i szkoły od kościoła, obieralność sędziów, zamianę stałego wojska na milicję. Dla robotników postulowało ZSP ośmiogodzinny dzień roboczy, zakaz pracy nocnej, pofajerantowej i akordowej, płatne urlopy, ubezpieczenie na starość, od niezdolności do pracy i bezrobocia, zniesienie kar, ustanowienie sądów rozjemczych.