Ogólnikowo sformułowano postulat reform agrarnych: „Stosunki rolne uregulować w myśl interesów proletariatu małorolnego i bezrolnego”. Zjednoczenie Socjalistyczne rosło niezwykle szybko. Niebawem utworzyło 9 dzielnic w Charkowie, nawiązało łączność organizacyjną z bratnimi stowarzyszeniami na Ukrainie i nad Wołgą. Przyjęły one jego nazwę i program, a organ charkowskiego ZSP – „Jedność Robotniczą” – uznały za własny.
Podczas I konferencji ZSP – 26 marca 1917 r. (8 kwietnia 1917) – poza Charkowem przysłały swych delegatów tylko dwa stowarzyszenia terenowe (w Sławiańsku i Czugujewie, następne 4 były w stadium organizacyjnym: w Kijowie, Odessie, Jekaterynosławiu i Saratowie). Na II konferencji, 4-7 czerwca, reprezentowanych było 5000 członków z 16 miejscowości. W czerwcu 1917 Zjednoczenie Socjalistyczne osiągnęło swój najwyższy stan organizacyjny – miało swe placówki poza Charkowem: w Kijowie, Jekaterynosławiu, Kriemienczugu, Kazaniu, Woroneżu, Ługańsku, Berdiańsku, Czugujewie, Sławiańsku, Iziumie, Homlu, Jekaterynodarze, Taganrogu, Kamienskoje, Aleksandrowsku, Drużkówce i Mińsku. Zjednoczenia powstały w Sartanie i na stacji Osnowa wśród robotników zatrudnionych w fabryce Towarzystwa Rosyjsko-Francuskiego.