Potyczka pod Barnimiem – starcie zbrojne stoczone 1 sierpnia 1627 roku na Pomorzu Nadodrzańskim pomiędzy wojskami w służbie Królestwa Danii a najemną ochotniczą formacją lekkiej jazdy polskiej (lisowczycy) i polskim pospolitym ruszeniem; walczącymi po stronie cesarskich sił Habsburgów w trakcie wojny trzydziestoletniej; potyczka pod Barnimiem była preludium do bitwy pod Granowem.

Tło historyczne przed potyczką Działania poprzedzające Wojska cesarskie dowodzone przez pułkownika Gabriela Pechmanna von Schönau podjęły w 1627 roku działania przeciwko armii weimarskiej – jednej z dwóch armii duńskich, stacjonującej na Morawach i Śląsku, która zamierzała przebijać się na północ, a jej dowódcą był Joachim von Mitzlaff. Wskutek naporu wojsk cesarskich Duńczycy zostali przyparci do granic Rzeczypospolitej: ich główne siły przeszły polską granicę na wysokości Byczyny, a następnie podążyły wzdłuż lewego brzegu Prosny i granicy po stronie polskiej, co miało doprowadzić do pozbycia się pogoni. W połowie lipca regiment weimarski zniszczył pod Odolanowem formowany w Rzeczypospolitej pułk księcia holsztyńskiego, przeznaczony do wsparcia wojsk cesarskich. Podczas marszu przez Wielkopolskę, mimo prób powstrzymania przez pospolite ruszenie, Duńczycy dotarli do pogranicza Rzeczypospolitej z Nową Marchią.