Podczas kampanii wrześniowej 1939 jako oficer Armii „Karpaty” walczył na Śląsku. Następnie dotarł do Warszawy i zaangażował się w działalność konspiracyjną w Służbie Zwycięstwu Polski, Związku Walki Zbrojnej i Armii Krajowej. Nosił pseudonimy konspiracyjne „Tomir” i „Tarnawa”. Został oficerem w Komendzie Głównej Armii Krajowej – Oddział III (Operacyjno-Szkoleniowy) – Wydział Operacyjny. W 1940 był dowódcą I Rejonu Legionowo ZWZ w stopniu kapitana.

Podczas powstania warszawskiego walczył na Starym Mieście i w Śródmieściu. Od 1 sierpnia 1944 był członkiem ścisłego sztabu gen. Tadeusza Komorowskiego „Bora”. W czasie powstania odniósł rany. Za zasługi wojenne został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari i trzykrotnie Krzyżem Walecznych. Po upadku powstania wyszedł z Warszawy z ludnością cywilną. Dostał się do Częstochowy, gdzie prowadził działalność wojskową pod rozkazami Komendy Głównej AK do 19 stycznia 1945.