14 października 1947 przeniesiono go w stopniu komandora-porucznika na stanowisko szefa Artylerii Marynarki Wojennej w Gdyni. W 1949 dowódca Marynarki Wojennej kontradmirał Włodzimierz Steyer ocenił go w następujący sposób: „Nieprzydatny na stanowisku. Nie posiada kwalifikacji artylerzysty morskiego. Jest poglądów reakcyjnych i w swoisty sposób przejawia wrogie oddziaływanie na innych oficerów.” 1 lutego 1949 odszedł z wojska.
W 1950 został aresztowany przez Informację Wojskową z zarzutem „działalności dywersyjno-szpiegowskiej na rzecz imperialistów”. Został skazany w jednym z pokazowych procesów „Tatarowskich” na 10 lat więzienia. Wyszedł na wolność w 1956 i został zrehabilitowany.
Po odbyciu aplikacji w 1960 został adwokatem specjalizującym się w sprawach karnych. W 1984 przeszedł na emeryturę. Zmarł 27 października 1989 w Toruniu.
Był dwukrotnie żonaty. Z pierwszego małżeństwa urodziła się córka Barbara, z drugiego zawartego z Ireną Celichowską miał syna Wojciecha (profesora medycyny) i córkę Annę (doktor nauk medycznych, pracowniczkę Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego).
Ordery i odznaczenia