W 1902 Leopold, wspierany finansowo przez siostrę Ludwikę, wyemigrował wraz z Wilhelminą do Szwajcarii. 19 grudnia 1902 wystąpił do cesarza o zwolnienie z obowiązków dynastycznych i zezwolenie na przyjęcie nazwiska Wölfling. Franciszek Józef przystał na prośbę Leopolda, zagospodarowując rentę finansową dla byłego księcia i zobowiązując go do pozostania za granicą (29 t.m.). 27 stycznia 1903 w Genewie Leopold Wölfing ożenił się z Wilhelminę Adamovićową. Małżeństwo rozpadło się w 1907 z powodu dołączenia Wilhelminy do komuny artystycznej braci Gustava i Karla Gräserów na Monte Verità. Już 26 października 1907 w Zurychu Leopold ożenił się ponownie z Marią Ritter (1876–1924), byłą prostytutką z Monachium. Młode małżeństwo osiadło w Paryżu.
W 1914 Leopold Wölfing zgłosił się do służby w armii austro-węgierskiej. Pomimo przyjęcia, decyzją cesarza został wydalony z wojska. Po upadku Austro-Węgier w 1918 ustały apanaże dla Leopolda, który popadł w wysokie długi. 2 stycznia 1922 adoptował Aloisię Starik zam. Böhm (1917–1965). Od października 1926 prowadził wraz z córką sklep spożywczy w Wiedniu. W 1928 podjął pracę przewodnika muzealnego w Pałacu Schönbrunn. Pisywał też jako publicysta do różnych czasopism, gł. „Die Stunde”. W l. 20. XX w.