W morfologii charakterystyczne są cechy zbliżające ten obszar do dialektu torlackiego: końcówka -oga, np. toga, njega, săs dobroga, końcówka 1. os. l. mn. czasu teraźniejszego -mo, np. imamo wobec literackiego имаме, por. sch. imamo, końcówka 3. os. l. mn. aorystu -še, np. rekoše wobec literackiego рекоа, por. sch. rekoše, rzeczowniki rodzaju żeńskiego na -a mają formę przypadka zależnego na -u, np. ženu, njivu.
Rodzajnik jest niejednolity, gdyż obok zasadniczo panującego -ot, -ta, -to, np. najmaliot brat, konjot, lovecot, na południe od Tetowa spotyka się też -o, np. umo zamiast umot. Oprócz tego spotyka się rodzajnik w postaci -ъt. We wszystkich gwarach, choć w różnym nasileniu, funkcjonuje typowy dla gwar centralnych i języka literackiego trojaki rodzajnik typu -ov, -ot, -on.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Język macedoński