Typ wybrzeża ma wpływ na skład pożywienia ostrygojadów czarnych. W Zatoce Księcia Williama (Alaska) największy udział w ich diecie mają kolejno: na podłożu kamienistym – skałoczepy, omułki M. trossulus i chitony; na podłożu piaszczysto-żwirowym – skałoczepy, omułki M. trossulus i Modiolus modiolus; na częściowo osłoniętym skalistym wybrzeżu – małże, omułki M. trossulus i M. modiolus; na nagim skalistym podłożu – chitony, skałoczepy i omułki M. trossulus. Wśród ostrygojadów czarnych ze środkowej Kalifornii brak sezonowej zmienności składu pożywienia. W Zatoce Księcia Williama zimą skupiają się one na obszarach o większym zagęszczeniu omułków. W Strait of Georgia nie stwierdzono, by dany rodzaj zdobyczy miał tym większy udział w diecie ostrygojadów czarnych, im bardziej jest rozpowszechniony na ich terytorium.
Ekologia i zachowanie mały|Ostrygojad czarny w Parku Narodowym Kenai Fjords (południowa Alaska)