*koza, *dvě kozě; žanà ‘kobieta, żona’, ale dv́î žœnœ̀ ‘dwie kobiety’ < psł. *žena, *dvě ženě; ḿîsu ‘mięso’ < psł. *męso, ale lœ̀to ‘lato’ < psł. *lěto; nistȉt ‘nieść’ < psł. *nesti, obecność samogłosek średniojęzykowych niskich œ, ö, ü, y, np. dœ̀sat, cœ̀sta, ö̀kö, kjü̂č, lýstje~lîstje < psł. *desętь, *cěsta, *oko, *kľučь, *listьje, por. , , , , , powstałych z akutowanych lub nowoakutowanych samogłosek odpowiednioě i e, o, u, i, przejście psł. *ě (jać) oraz *e w sylabie długiej w ī, np. lîp, lît, brîk < psł. *lěpъ, *ledъ, bergъ, , , , przejście długiego, akcentowanego ō w ū, np. vûs, nûť < psł. *vozъ, *noťь, , , zwężenie ē (< *e, *ę, *ъ, *ь) > ī oraz ō (< *o, *ǫ) > ū w pozycji po spółgłosce nosowej, np. ḿísu ‘mięso’, ḿíša ‘msza’, mûž ‘mężczyzna, mąż’, múj ‘mój’ < psł. *męso, *mьša, *mǫžь, *mojь, por. , , , , rozwój jerów w sylabach długich w wąskie ẹ (lub niekiedy i), zaś w krótkich w a, np. tệst, bệs, dîn, dȁš, ovȁs < psł. *tъstь, *bъzъ, *dьnь, *dъždžь, *ovьsъ, por. , , , , , zachowanie głoski ť i grupy šť jako kontynuantów prasłowiańskich *ť, *šč (*tj, *stj), np. léťa ‘soczewica’, sv́îťa ‘świeca’, sràťat ‘spotykać’, téšťa ‘teściowa’ < psł. *lęťa, *svěťa, *sъrěťati, *tъšča, por. , , , , spirantyzacja *g do , lub wręcz jej zanik, np.