boħȁt~boȁt < *bogatъ, przy czym zjawisko to nie występuje w najbardziej zachodnim punkcie Rezji (miejscowość Bela), gdzie mówi się bogȁt, przejście *ľ do j, np. jûde ‘ludzie’, kráj ‘król’, por. , przejście wygłosowego -m w -n, np. tan ‘tam’, v́în ‘wiem’, žanán ‘żonom, kobietom’ < psł. *tamo, *věmь, *ženamъ, podobnie jak w wielu innych dialektach słoweńskich i czakawskich, na skutek kontaktu z żywiołem romańskim.
Do wyjątkowych cech morfologii dialektu rezjańskiego należą: formy wyrazów dúrε ‘drzwi’ < psł. *dvьri oraz dȁš, dȁžńa ‘deszcz, deszczu’ < psł. *dъždžь, *dъždža, wspólne z zilskim dəžń, dəžńa, przy czym forma dȁžńa ma według Frana Ramovša pochodzić z dysymilacji wcześniejszego *dъžďa, jeszcze sprzed ogólnosłoweńskiego przejścia *ď > j, podwojone przyimki typu sis~ziz ‘z’, zachowanie nieznanego pozostałym dialektom słoweńskim imperfektu, np. tóehon~tóešon ‘chciałem’ < psł. *xotěaxъ, mœhon~máhon ‘miałem’ < psł. *jьměaxъ, przy czym jeszcze na początku XIX wieku występowały formy bez kontrakcji, np. znáah ‘wiedziałem’ < psł. *znaaxъ, mœ́ah ‘miałem’ < psł. *jьměaxъ, jeszcze pod koniec XIX wieku zachowany był też aoryst, np. wzé ‘wziął’ < psł. *vъzę, ħardúh ‘(po)szedłem’ < psł. *grędoxъ, pridúh ‘przyszedłem’ < *pridoxъ.