Jako pierwotne miejsce zamieszkania boga oraz mityczne miejsce założenia miasta świątynię postrzegano jako centrum regionu, z którego lokalny bóg sprawował swoją władzę.
Faraonowie wznosili także świątynie, w których po ich śmierci składano ofiary, aby podtrzymywać ich dusze w zaświatach. Często świątynie te lokowano w pobliżu miejsca ich spoczynku lub wręcz stanowiły one integralny element kompleksu grobowego. Świątynie te tradycyjnie nazywane są „świątyniami grobowymi” i uważa się je zasadniczo za odmienne od świątyń poświęconych bogom. W ostatnich latach niektórzy egiptolodzy, tacy jak Gerhard Haeny, wysunęli twierdzenia, że podział ten jest sztuczny. Egipcjanie nie określali świątyń grobowych żadną odrębną nazwą, symbolika śmierci występowała we wszystkich świątyniach egipskich, a rytuały odprawiane na cześć zmarłych wykazywały podobieństwo do rytuałów dla bogów. W świątyniach grobowych również oddawano cześć bogom, a egiptolog Stephen Quirke stwierdził, że „we wszystkich okresach historii Egiptu państwowy kult obejmował bogów, lecz zarazem… kult bogów dotyczył także króla”. Mimo to niektóre świątynie z całą pewnością wykorzystywano do upamiętniania zmarłych faraonów i składania ofiar ich duszom.