Ich funkcje nie są do końca jasne, być może miały one zjednoczyć króla z bogami i nadać mu zbliżony do nich status, wynosząc go ponad stan zwykłej władzy królewskiej. Niezależnie od przyjętej interpretacji trudności w jednoznacznym odróżnieniu świątyń poświęconych bogom od świątyń grobowych odzwierciedlają ścisłe przeplatanie się boskości i władzy królewskiej w wierzeniach egipskich.
Gospodarcze i administracyjne Świątynie stanowiły kluczowe ośrodki aktywności gospodarczej starożytnego Egiptu. Największe z nich wymagały do swojego funkcjonowania ogromnych zasobów i zatrudniały dziesiątki tysięcy kapłanów, rzemieślników i robotników. Ekonomia świątyni przypominała sposób, w jaki funkcjonowała duża świecka posiadłość ziemska, z personelem oddanym służbie bogu na takiej samej zasadzie, jak mógłby on służyć właścicielowi posiadłości. Podobieństwo to znajduje odzwierciedlenie w egipskim określeniu ziem przynależących do świątyni oraz ich administracji, pr, co oznacza „dom” lub „posiadłość”.